"Eve atıyorum kendimi. Koltuğa bir çırpı oturuyorum. Derin bir iç çekip etrafımı inceliyorum. Her şeyden usanmış bakışları takınan gözlerim, saate çarpıyor bir an duvardaki. 11:42. Annemin yokluğunu hissediyorum. Bu saatte evde olması gerekiyordu. Saniyeler sonra, "Aslı? Anahtar sende miydi?" diyor ilk önce beni panikleten sonra yüreğimi rahatlatan tanıdık o ses. "Evet anne. Ne olur ne olmaz diye yanıma almıştım." Her zamanki gibi o tatlı gülüşünü yüzüne yerleştiriyor. Özlemişim, kaç gündür eve olduğundan geç saatlerde geliyordu. Nihayet annem karşımdaki koltuğa hızlıca oturuyor. Şaşırmıyorum, her zaman böyle acelecidir annem, en normal konularda bile. Şimdi soru yağmuruna hazır ol Aslı. Annemin az sonra soracağı sorulara o denli alıştım ki artık, cevapları ezberimde. "Harika, evet anne, evet anne, tamam anne, bakarız anne..." -"Ee kızım, uzun zamandır anne kız başbaşa konuşamıyorduk.." "Biz zaten her zaman başbaşa değil miydik? İl...
Etiketi silip kendi blogunuzda ya da sitenizde kullanabilirsiniz. Eleştirilerinizi bekliyorum. 
Yorumlar